BALIK

Oleh R. Siti Nurul Hasanah, S.Pd, M.M.

(Staf Pengajar SMKN 1 Cikalongkulon)

Ceuk pikir, lain kudu ganti pamajikanna, tapi meunang kasab heula nu bener. Enya kuring ge da teu nganggur-nganggur teuing, aya keneh nu sok nitah ngagambar, ngdisen jang nu boga merek kaos. Jaba pan bunta-bantu di sakola, najan sakola leutik nu ngandelkeun ti barudak nu mayar espepe mun hayang meunang gajih tiap bulanna teh. Tapi puguh keur jaman kieu, jaman seuseut. Tong boro pangkat kuring nu buburuh, mun nyieun gambar lima puluh siki teh teu kabeh kapake ayeuna mah. Paling satengahna, bari mayarna rada telat.

Tapi asa nyelek kana hate, mun inget omongan nu jadi indungna barudak, pajarkeun kuring geus nyerah pikeun ngusahakeun jang nyubadanan pangabutuh kulawarga sapopoe. Malah nyebut tamelar lamun pareng saminggu telat teu ngiriman. Komo bari teu bisa balik mah. Pan ngomongna ge, "Wios papah moal mulih mah, asal transferna weh..." Cenah.

Lamun tea mah dina enyana kuring deuk ganti pamajikan, moal ka saha deui, enggeus weh milih si Nana, nu sababaraha bulan katukang ngahaja datang ka Bandung, kajurung ku rasa sonona. Jaba pan ayeuna mah keur lalagasan, da gening rumahtanggana teu lila ukur dua taun.

Rerencepan indit ka Jogja, milih teh poe biasa, da lamun Jumaah atawa Sabtu, pan biasana jadwal balik. Meneran dunungan anyar, nu sok mere gawean ngagambar, boga otlet distro di Jogja, ngajak ngaroris tokona, atuh asa mobok manggih gorowong. Sajajalan bati kumejot hayang ngapungkeun poto, tempat-tempat nu sajajalan kaliwatan. Tapi nahan-nahan weh. Bisi arapaleun kuring indit ka Jogja, bisi jadi patanyaan.

Leumpang mapay-mapay jalan, meureun pedah keur usum korona, jadi teu pati rame teuing.

Ngabejaan eta ge si Nana lebah-lebahna di mana biasa nagogkeun angkringanna.

Ngan basa keur leumpang, ti kajauhan katingali aya neonsen, bet asa apal gambarna. Nelek-nelek bacaanna, tembong tulisan "Sego Lego". Enya pan kuring baheula kungsi diperedih ku si Nana pikeun pangdisenkeun logo jang daganganna. Leumpang ngagancangan. Geus deukeut, katingali si Nana keur anteng kana hapena bari diuk. Leumpang lalaunan ngadeukeutan manehna ti tukangeun, bari mere isarah ka pagawena sangkan ulah geruh ku cara ngantelkeun curuk kana biwir, barang geus deukeut, semu ngaharewos ditompokeun kana ceulina.

"Wilujeng wengi, manis," Ceuk kuring, nu diharewosan ngorejat, bari tuluy nangtung bakating ku reuwas korsi palastik nu keur didiukanna nepika tiguling ngagoler. Bari tuluy pok ngomong,

"A! Lu udah nyampe sini...naha teu ngawartosan, pami terang kitu mah..." Teu kebat, kadon tuluy ngalaan kaca matana, tembong aya nu herang-herang dina biwir panonna.

"Beneran gue gak nyangka A lu...bakal sumping ka Jogja A," Ceuk manehna bari nyusutan cipanonna.

"Asa teu percanten, ieu sanes ngimpi pan?" Ceuk manehna deui. Kuring nyolongkrong, nyawel pipina. Rada nyiwit lalaunan bari tuluy ngomong,

"Karaos, ieu sanes ngimpen nya?" Kuring ngagonjak. Manehna imut, imut nu siga biasana matak deungdeuleueun. Tuluyna mah jadi uplek ngobrol, ngaguar rasa kasono duaan.

Panto losmen aya nu ngetrok, saha deui lamun lain si Nana, da jangjian deuk ngajak ulin poe ieu. Manehna asup, gek diuk dina sisi ranjang. Manehna nitenan eusi kamar. Tuluy pokna,

"Kenapa sih A lu mestisewa losmen?...mening kulem di rorompok," Cenah, kuring mairan ku imut, bari mukakeun panto losmen nu ditutupkeun ku si Nana tadi basa asup.

"A bener lu sekarang ati-ati banget ya...tos robih teu rokenrol teuing," Cenah, ditingtungan ku seuri. Kuring mairan ku nyerengeh bari ukur ngangkat taktak.

"Eh muhun kuring gaduh hutang keneh nya ka anjeun, tilas disen kapungkur, tah ayeuna mah tong nolak nya," Ceuk Nana bari ngarawu leungeun kuring, tuluy nyimpen amplop coklat dina dampal leungeun kuring. Kuring bati colohok, bari ngilikan amplop.

"Buka weh, pami kirang keneh mah, nyarios nya " Cenahna deui, bari nitah ngitung eusina. Pas dibuka diitung gening aya kana lima jutana. Kuring melong ka manehma, nu dipelong api-api ningalian hape. Panon kuring bet karasa panas, datang tina rasa atoh.

"Kirang teu?" Si Nana nanya, kuring gogodeg. Puguh leuwih ti cukup, biasana mun aya nu pangnyieunkeun logo paling ge lima ratus rebu atawa paling gede ge sajuta satengah. Jaba pan kahadean manehna ka kuring ge can bisa kabales. Ti jaman bobogohan keneh, sakitu bageurna. Ngiriman duit mah tong dicaritakeun, komo pulsa mah tiap bulan tara elat. Can mangmeulikeun pakean atawa sapatu anu merekan.

"Sateu acan ameng, teu sawios pami nyimpang ka bank heula, bade transfer?" Ceuk kuring, manehna unggeuk, tapi ngadadak aya nu robah tina paromanna.

"Ayah dan suami yang baik," Ceuk si Nana semu nu ngagerenyem tapi kuring bisa ngadenge keneh. Kuring ukur seuri bari dina jero hate mah ngadadak asa aya nu nyelek.

Bet asa endah, ulin paduduaan make motor. Komo basa tepi ka tempat tujuan mah. Diuk sisi basisir Parang Teritis.

"A anjeun geus apal kumaha eusi hate kuring, asana mah, anjeun can kungsi bener-bener ilang tina pipikiran," Ceuk si Nana, kuring ukur neuteup. Kadenge deui manehna ngomong,

"Mun Aa apal, kuring sok teteleponan sareng si Teteh," Pokna deui, ngadenge kitu kuring ngagebeg. Mencrong manehma nu kadon tungkul.

"Ngobrolkeun naon pami nuju teteleponan sareng pun bojo?" Tanya kuring.

"Nya silaturahmi weh A, bari duka nya bet asa hoyong apal ka istri nu tiasa ngiwat hate anjeun," Ceuk si Nana. Kuring ukur mesem.

" Na anjeun apal, diantara istri nu kungsi jadi kabogoh kuring, ukur anjeun nu paling dipikatimuruna?" Ceuk kuring, manehna melong tuluy unggeuk.

"Terang, si Teteh kantos nyarios, tapi kuring ge teu apal naha bet nekad sok hoyong ngobrol sareng tuang garwa," Tembal si Nana bari tuluy tungkul. Sajongjongan duaan ukur ngajejempe, ukur sora angin nu ngahiliwir nebak dangdaunan jeung guruhna ombak , nu nganteurkwun budahna ka siai basisir.

Langit geus mimiti robah warnana, nyemu beureum. Kasedek ku panon poe nu bakal miang ninggalkeun beurang.

Geus dua poe teu meunang beja ti si Nana, WAna ge teu aktip. Pesen ti kuring ge teu dibales. Disampeurkeun ka tempat dagangna ukur aya pagawena nu ngabejakeun si Nana moal bisa datang. Ari disampeurkeun ka imahna asa teu merean hate.

Kahudangkeun ku sora hape, ret kana jam geus satengah genep, Subuh kabeurangan, gura-giru solat. Geus beres solat, tuluy kana hape gening aya pesen ti si Nana, nu unina,

"It's so ironical! Kuring baruntak rumah tangga alatan nu jadi salaki kabengbat ku awewe sejen, tapi kuring sorangan bet ngabageakeun anjeun datang deui kana kahirupan kuring," Sajongjonan kuring bati ngahuleng sanggeus maca eta pesen. Bet ngadadak asa simpe, sora jarum jam ge ngadadak harus awor jeung sora keketeg jantung kuring. Teu lila sora hape sisasa deui, gening ti pamajikan,

"Pah mending uih," Kuring kerung, asa teu ngarti kana maksud pesen ti pamajikan. Kuringbukur mairan ku tanda pananya, katingali dina layar hape pamajikan keur ngetik.

"Pami tos ka Bandung deui, langsung ka bumi nya." Ceuk pamajikan dina WA. Kuring ngetik jang males pesenna, "Maksadna kumaha Mah?"

"Ke weh carios panjang lebarna mah, pami papah tos di bumi," Ceuk pamajikan deui, kuring beuki hemeng. Tapi katingali pamajikan ngetik deui,

"Si Nana sawewengi teteleponan sareng mamah," Gebeg teh, asa reuwas maca pesen ti pamajikan nu pamungkas. Tuluy jadi ngalamun, bet asa dosa.

Rusras ka mangsa mimiti panggih jeung pamajikan, awewe nu basajan, najan lila di kota cicing di ninina. Awewe rapekan, istri binangkit. Deukeut kana bag-bagan agama. Pinter nyieun asakan. Sabenerna mah komplit, tapi jadi robah basa diomongkeun ku nu jadi lanceuk beuteungna, dipajarkeun boga hutang tapi teu inget mayar. Bari jeung pamajikan mah teu rumasa boga hutang ka manehna, ari lain ka nu boga warung mah. Eta ge alatan kuring telat ngiriman.

Lamunan kagareuwahkeun ku sora telepon nu disada deui. Gening ti pamajikan, jaba telepon video deuih. Panasaran diangkat, singhoreng budak duanana,

"Papah nuju damel nya?" Ceneh ceuk nu bungsu telenden bari dudah dadah, ari lanceukna mah ukur imut,

"Muhun papah nuju damel," Tembal kuring bari dina hate mah ngajerit kudu ngalaman ngabohong ka nu jadi budak.

"Saul si Mamah dede mah bade mesel sapedah si plojen, walna bilu," Pokna deui. "Meserna di mana?" Tanya kuring, tamba weh,

"Meselna, eh di mana Ka?" Tembal budak nu siga menta tulung ka nu jadi lanceukna, bari tuluyna deui,

"Pan ke meselna saleng Papah, si Kaka ge hoyong mesel sapatu kets bodas tea, nya Ka?" Ceuk budak deui. Bari kuring mah salila ngobrol panon geus karasa manasan. Nahan piceurikeun.

"Papah uih nya, pan minggon kamali teu uih," Ceuk budak deui. Kuring unggeuk ngaenyakeun,

"Muhun papah pasti uih, antosan weh nya," Tembal kuring. Budak katingali atoh. Tuluy ngadadahan kuring. Barang hape pareum, teu kaampeuh ku piceurikeun. Kuring jol nyegruk neueulkeun beungeut kana kasur. Asana mah geus lila kuring teu kungsi deui ceurik nginghak bari sumegruk, minuhan rohangan kamar losmen nu ngadadak asa beuki karasa simpena.

Sumber: Iton lalakilangit CPBS