KPC

Penulis: Atin Kartinah

Dibaca: 179 kali

Atin Kartinah

Ku: Atin Kartinah

(Pengawas SMP Dinas Pendidikan Kabupaten Garut)

 

Leuwih ti satengah jam kuring ngaragameneng di pos ronda sisi lembur. Kahayang mah buru buru balik beberesih awak urut sapopoe guley jeung leutak sawah. ieu karek beres ngangler, isuk bagean tandurna. Poe ieu masih situasi poe lebaran katilu kuring kudu silaturahmi jeng dulur anu karek jol kalembur. Tapi rek balik kumaha apan teu ngeupeul duit sapeser peser acan, anu kuduna mah poe Jumaah teh kuring meunang bayaran urut timimiti macul saacan lebaran nepi ka ngangler poe ieu. Tapi dasar nasib keur tiis aya wae hahalangna.

“Hampura jang Salim, Pa Haji teh moal bisa mayar buruh poe ieu. Poe ayeuna budak nukuliah di Bandung menta duit keur mayar kuliah, jadi duit keur buruh teh beak keur budak heula. Tungguan sugan pageto mah aya duitna urang ngajual segon heula.” Kitu tamadana Pa Haji, basa kuring namprak buruh urut gawe saminggu ngolah sawah kagunganna.

“Muhun Pa Haji.” Ngan sakitu jawaban teh, bari hate mah estu mentegeg. Bingung saluhureun bingung kumaha kuring kudu ngabebenjokeun budak nu ngarenghik ti tilu poe katukang hayang dahar di restoran KPC cenah. Budak teh ngadenge dongeng babaturana yen dikota ayeuna aya sababaraha tempat balanja anyar tur gede anu dijerona aya tempat kulinan aheng anu matak pikaresepen budak saumurana. Budak oge nyebutken yen tempat eta ngarana Mal dijerona aya tempat dahar oge anu ngarana KPC.

“Jang kasep ku enin dipangmeuncitkeun hayam, ke urang goreng make bumbu kentaki.” Kadenge indung kuring ngupahan.

“Alim, abdi mah hoyong emamna di restoran KPC jiga babaturan ujang emam didinya.” Cenah keukeuh.

“Urang meser tinu icalan goreng ciken we atuh nu caket pasar.”

“Alim, alim.abi mah hoyong emam di restoran KPC.” Budak teh keukeuh, kalah terus ngahinghing ceurik bari lumpat ka kamarna.

Ieu nu nyababkeun kuring bingung, sabab satadina gede hate poe ieu pa haji bakal mayar buruh ngolah sawahna. Matak tadi isuk isuk mah memeh jung ka sawah, basa si ujang nanyakeun deui iraha rek ka Mal anyar anu aya restoran KPC terus ulin di tempat pangulinana, kuring ngajangjian isuk minggu rek diajak ka kota. Budak langsung jigrah bari lumpat ka imah ninina. Kadenge ti jauhna budak gogorowokan

“Enin enjing bapa rek ngajak ujang ka restoran KPC cenah teras ameng di tempat kaulinan” Kuring ukur mesem, bari ceg kana pacul tuluy muru sawah erek ngangler.

Sora adzan asar ngagareuwahkeun lamunan, sanajan bari bingung kuring cengkat muru imah. Kasampak si ujang keur tibra. Kuring gura giru beberesih bisi tinggaleun solat asar berjamaah. Rengse solat teu langsung mulang ngadon nangunjar ngareureuhkeun kacape, jeung mikiran kabingung.

Sakolebat kabayang amanat si jenat basa memeh ninggalkeun kuring jeung si ujang, nu harita karek umur tilu taun keur meujeuhna kembang buruan.

“Kang, mun ai dipundut kunu kawasa ayeuna, omat mihape si ujang. Laksanakeun kahayangna nu kadada kaduga mah.”Cenah dareuda, katembong renghapna beurat. Kuring ngan ukur unggeuk lalaunan, bari nahan rasa nupagalo dina dada.

Anu dipikahariwang ku kuring akhirna kajadian oge, basa si ujang apal kuring jalir manehna ngageunggeuik ceurik nu teu bisa diupahan jeung dibebenjokeun ku naon naon oge. Kuring bati bingung teu apal kudu kumaha pilakueun. Ampir tengah peuting si ujang kakara bisa sare, bari dikeukeupan ku ninina.

Basa kuring rek indit ka sawah sabab poe ieu waktuna tandur, kuring nyelang ninggali si ujang.

Basa tarangna dicabak karasa haneut, tetela budak teh hareeng.

“Jang, cig we rek ka sawah mah. Keun si Ujang mah ku ema di urus, urang baluran ku bawang beureum.” Indung kuring ngahenjugkeun sangkan kuring indit gawe.

Ampir dua poe si ujang hareengna, bari angger we pundung ti kuring. Embung dideukeutan deukeutan acan. Alhamdulillah di poe ka tilu satutasna kuring rengse tandur, pa haji ngageroan.

“Jang, ieu buruh ngolah sawah teh. Hampura telat.” Ceuk pa haji bari ngeupeulkeun duit kana dampal leungeun kuring.

“Alhamdulillah, nuhun pa haji.” Bakat kubungah kuring nyium dampal leungeun pa haji.

Sanepina ka imah, kuring buru buru nembongkeun duit ka si ujang bari ngajangjian isuk urang ka kota dahar di restoran KPC tea. Si Ujang nu kakara engkeut engkeut cageur, langsung surak jigrah bari nangkeup ka kuring. Budak teh ditangkeup bari diusapan sirahna. Teu karasa cimata juuh, alatan ngarasa dosa teu bisa langsung nedunan kahayangna.

“Hampura bapa ujang.” Celengok budak tek dicium pipi kenca katuhuna.

“Bapa, enjing teh urang enjing enjing nya beh teu panas.” Pok na teu sabar.

“Muhun, ujang na we gugahna ulah kasiangan.” Tembal teh ngaenyakeun.

Bada isa ge budak teh bebeja rek sare, bisa kabeurangan pokna. Alhamdulillah kuring muji sukur ka Pangeran nu tos maparin rizki keur ngalaksankeun kahayang si ujang.

Jam tujuh isuk isuk si ujang geus saged beres didangdanan ku ninina, keukeuh maksa kudu indit harita keneh. Sajam naek angkot, atuh memeh jam salapan oge kuring geus nepi ka alun alun kota. Kuring ngajak leumpang si ujang da Mal tempat restoran KPC teh teu pati jauh. Tapi basa nepi ka tempatna kuring jeung si ujang hareugeueun da geuning restoran teh can muka. Basa kuring nanya ka satpam nu aya didinya, manehna mere jawaban bukana jam sapuluh cenah. Keur ngabebenjokeun si ujang kuring ngajak balik deui ka alun alun, si ujang rada ka bebenjokeun da resep ninggali barudak sapantarana nu arulin sasapedahan.

Sanepina ka restoran KPC geus aya sasabara urang ngantri. Pas bagean kuring, pelayana nanya someah.

“Selamat pagi, mau pesan apa pa? Pokna, kuring sakedapan teu waka ngajawab da bingung.

Maaf barangkali mau yang paket ada nasi, ayam dan coca cola.” Cenah deui nawaran.

“Kumaha jang, bade numana ?” Kuring nanya ka si ujang

“Eta we pa.” cenah, meureun budak ge bingung barieukeun loba teuing bari teu apal.

“Iya paket itu saja, neng.” Ceuk kuring bari nunjuk gambar anu ditawarkeun ku pelayan tadi.

“Pesan dua pa?”

“Satu saja neng.”

“Silahkan duduk pa, nanti pesanannya diantar.” Ceuk pelayan teu weleh someah, bari ngasongkeun pamulangan jeung nomer meja.

“Naha pesen teh ngan hiji pa, ari bapa naha henteu?” Si ujang nanya heran

“Bapa mah wareg keneh, tadi geus sasarap beuleum sampeu jeung gula beureum.” Jawab teh. Padahal beuteung mah geus karasa lapar, sasarap tadi alakadar ngahuapkeun beuleum sampeu. Tapi apan duit teh lain keur monyah monyah, can karuhan aya deui nu muruhkeun gawe. Gawe di pa haji ge paling bulan hareup deui lamun waktuna ngagemuk.

Si ujang meni ngalimed daharna estu katinggali nikmatna. Enya bener bener hayangna teh. Hate mah ngangres, hayang mah ngagukguk ceurik kagugu ku ningali polah budak nu geus dua taun ditinggalkeun ku indungna.

“Deudeuh ujang, hampura bapa. Mun seug aya pakeuna mah naon nu dipikahayang ku hidep bisa kacumponan. Sok ku bapa diduakeun, hidep sing gede milik.” Batin ngagerendeng bari teu leupas neuteup si ujang neu keur nyuruput coca cola.

(Potret carita situasi sosial di daerah transisi anu mugkin nimbulkeun kamiskinan struktural di masyarakat. Kamiskinan struktural nyaeta kamiskinan anu disebabkeun ku pembangunan)

Tag:
Nalar Lainnya
...
Dadan Supardan

Cerutu

Nalar Lainnya
...
ENDANG KOMARA

INDEPENDENSI ASN

...
Asep S. Muhtadi

Komunikasi Pembelajaran di Masa Pandemi

...
Prof. Dr Cecep Darmawan, S.Pd., S.IP., S.H.,M.H.,M.Si.

EKSISTING DAN PROBLEMATIKA PENDIDIKAN DI JAWA BARAT

...
...
...