Pandemi nu Jadi Cocobi (CARPON)

Ku Evi Lusiana, S.P.

(Guru SMKN 1 Cugenang)

Tengah peuting jemplang jempling. Kira-kira jam sabelas kareungeu hawar-hawar sora ambulans ngaguik ti belah kulon. “Euleuh-euleuh pandemi deui meureun!”, ceuk kuring bari tuluy metot simbut neuruskeun deui hanca sare. Isukna tatangga geus ear, cenah aya urang kulon nu maot deui kaserang covid.

Tisaprak datang pandemi jelema teh jadi riweuh. Aya nu percaya aya nu henteu. Malah Mang Udin tatangga kuring, manehna mah teu percaya pisan kana nu ngaranna virus corona alias covid tea. Cenah bohong, hoak, gedebul rahul, majar teh eta mah sakadar beja anu digegedekeun.

Tapi teu saeutik oge jelema anu percaya, malah ti saprak pamarentah nganjurkeun supaya make masker jelema narurut. Ari Bi Uti, anu sapopoena sok sagawe-gawe di imah kuring, kalakuanna teh pikaseurieun, nu ngaranna masker eta mah atuh tara lesot da cenah sieun pandemi. Ka sawah di masker, ka kebon di masker, nyeuseuh di masker, ngumbah wadah oge di masker. Malah ceuk Mang Jae salakina, di imah ge masker teh tara di buka, kajaba lamun mandi meureun.

Selenting bawaning angin, kolepat bawaning beja, cenah pandemi teh asalna ti daerah Wuhan nagara Cina, nu ahirna sumebar ka sakuliah dunya. Teu nagara miskin teu nagara adi kuasa, pada-pada tagiwur neangan pikeun ngubarannana.

Nya kitu deui pupuhu pamarentah urang di nagara Indonesia, caringcing pageuh kancing saringset pageuh iket, ti hothat beak dengkak nyieun tarekah pikeun nyingkahan eta pandemi. Teu mikiran sabaraha waragadna, teuing miliaran, teuing triliunan, nu penting mah masyarakat sehat, waluya, dijauhkeun tina eta panyakit. Salah sahijina ku cara ngayakeun vaksin.

Tapi deuih ti saprak pamarentah ngayakeun program vaksin, teu saeutik jalma nu embung di vaksin. Majar teh gara-gara divaksin aya nu lumpuh tea, aya nu maot tea cenah. Atuh puguh we masarakat teh jadi arembungeun divaksin. Malah tatangga kuring mah, Kang Danu, anu kasohor jalma suaban, ngomongna jangji engab wae, abong biwir teu di wengku abong letah teu tulangan. Hiji mangsa mah pok manehna nyarita, “Dasar jelema teu ariman, sieun keneh ku pandemi ti batan ku gusti Alloh, nu maot di rumah sakit der teu dimandian, teu disolatkeun, cara nguburkeunna oge teu sampurna, dikuburkeun dimana karep, dasar jelema kalalupur!” Nyaritana kitu teh teu euleum-euleum dihareupeun jalma rea.

Tapi ninggang ka jalma ngarti mah nanggepan covid teh teu asal ucap. Contona ajengan di lembur kuring, Ajengan Maman. Nyariosna merenah kana hate. Basa harita teh kabeneran aya acara pangajian ngariung di mesjid, anjeunna cumarios, “Ibu-ibu Bapa-bapa anu ku simkuring dipihormat, ayeuna urang teh nuju kasumpingan tamu anu teu di ulem, nyaeta Neng Ona sareng Cep Opid, maksadna virus corona nu ngakibatkeun panyakit covid!.” Saur Ajengan bari gumujeng. Jama’ah pangajian sareuri ngupingkeun cariosan Ajengan. Pok anjeunna nyanggem deui, “Ieu sanes perkara enteng, ku urang kedah leres-leres diperhatoskeun, kahijina urang kedah nganggo masker, kaduana mun uih timamana tong hilap ngawasuh dampal panangan nganggo sabun, atuh anu katiluna lamun urang keur aya di antara jalma loba omat urang kudu jaga jarak!” Jama’ah unggut-unggutan bangun ngarti pisan kana cariosan Ajengan.

Enya hate teh asa rus ras wararaas lamun inget kana anyaran aya pandemi. Sakola diperekeun, sakola agama di tutup, solat berjamaah ge kudu jaga jarak. Nu matak watir mah lamun ningali budak lalaki nu keur meujeuhna beuki ulin. Diperekeun sakola teh lain cicing di imah, barudak kalahkah sing alabring ka jalan lalumpatan ngudag ngudag kol gundul. Lamun mobil teu eureun maranehna ngaralaan baju, tuluy bari bubuligiran bajuna di kebut kebut dipake megat mobil, nya ahirna mobil teh eureun. Geus kitu breug weh naraek, silih sered silih terekel, matak paur nu nempo barudak euyah euyahan suka bungah.

Kulutrak sora panto muka meupeuskeun lamunan. Singhoreng Bi Uti nu asup teh. “Kunaon Bi asa kurang berag, bangun karareuheul?” Ceuk kuring bari melong ka Bi Uti anu jamotrot, “Nyaeta keuheul ka si bungsu Neng, Jang Nendi, dipasihan HP teh kalah ka ngadeluk wae kana game, pusing ningalina oge.” Ceuk Bi Uti bari meresan piring kumbaheun. “Naha atuh make dipangmeulikeun HP, Bi?” Tanya kuring, ”Atuh da Neng ayeuna mah sakola oge diajarna nganggo HP.” Tembalna. “Mung keuheulna teh sok teras kana maen game, malah sigana langkung lami maen game ti batan diajarna mah.” “Euh kitu nya, Bi?” Ceuk kuring bari tuluy ngaleos ka kamar.

Enya bener ceuk Bi Uti. Jadi melang ka barudak. Sanggeus aya wabah covid teh jadi nyarandu kana gadget. Sigana leuwih bahaya ti batan ngudag-ngudag kol gundul. Budak teh jadi pangedulan, ceuk istilah jaman ayeuna mah jadi generasi rebahan. Salian ti eta ceuk para ahli mah radiasi nu ditimbulkeun ku gadget teh bisa ngakibatkeun rupa-rupa panyakit anu kacida ngabahayakeunna kana awak, kana uteuk, jeung kana kasehatan jiwa.

Duh gusti nu Maha Suci, meureun ieu pandemi teh cocobi. Ujian kanggo jalmi nu iman. Meureun tiasa wae disebut pepeling pikeun jalma nu can eling, nu mawi pandemi betaheun di nagara Indonesia. Meureun seueur jalmi nu teu sukur kalah ka kupur. Duh gusti Alloh nu murbeng alam, abdi teu daya teu upaya, usik malik istuning ku gusti. Abdi rumaos seueur dosa sareng kalepatan, hirup mung ukur ngalajur nafsu ngumbar amarah, tunggul dilarung catang dirumpak, hirup teu napak dina papagon agama. Duh gusti Alloh nu Maha lautan hampura hapunten dosa abdi sadayana.