Sirna

Oleh Sarah Gilang Permatasari

Soré ayeuna hujan teu baé raat.  Caleubrik, nu kadéngé ukur gaang nu héhéotan di patamanan. Peuting ayeuna sigana bakal dibaturan ku halimun mipindingan lalangsé haté. Sedeng béntang nu sok reunceum maturan simpé jeung bulan nu sok maturan ngawadul ngeunaan harepan, pastina gé kabulusan.  Moal deuk némbongan, keun baé. Ngan isuk peuting mah mun bulan datang, pangbejakeun ka panutan salam sono ti kuring nu teu ongget2 nungguan béja tina unggal hiliwir angin nu nyiliwuri. Sedeng béntang, pagéto pangécéskeun ngeunaan katresna nu teu kendat-kendat cumarita ngeunaan duriat sajagat ka panutan.

“Na teu capé nungguan kalangkang dina peteng atawa siluet nu leungit kapeutingnakeun? Geura ka dieu urang usapan ku katresna nu nyata lain patamorgana di gurun sahara.”

Lah moal, kuring mah moal kabéngbat ku kingkilaban nu narémbongan, ngagoda ku rupa-rupa pangbibita, kuring mah moal galideur bakal tetep pageuh dina tangtungan, da anjeunna kantos jangji baris ngajak kuring ngapung ka awang-awang, lain dina balon udara atawa kapal udara, tapi dina kertas nu natrat sinerat ngaran manéhna jeung kuring, nu pastina ngajak lalayaran dina parahu ngambah sagara impian, atawa rék leuleumpangan dina amparan langit nu pinuh ku béntang-béntang nu baranang.

“Nu kitu waé dipercaya, bohong! Éta mah ukur sindang, saliwat pegat, na teu surti kana réngkak nu nonggérak, sugan nepi ka ayeuna aya béja, béja yén manéhna bakal nedunan jangjina, nu aya ukur beja-beja nu tingsuliwer mawa carita anu baris numuwuhkeun kacangcaya.”

Kuring mah percaya anjeunna moal sulaya,

“Na teu sieun bakal nyorang tunggara nalika pangharepan teu sarua jeung kanyataan?”

Moal.

“Na moal kuciwa lamun kanyahoan anjeunna sulaya”

Moal

“Itu geura”

Kajeun teuing areuy pinuh cucuk ngagalaksak ka sakuliah awak, kajeun teuing nandang kuciwa nu nyaliara dina dada, batan kudu sulaya kana jangji nu geus patali. Cadu!

“Geuning buktina ayeuna indit ka kota, kalah leungit tan laratan, cenah rek nyiar pakaya, keur mahar ka salira, tapi mana buktina?”

 ahhh boa-boa keur riweuh ngumpulkeun banda tina unggal keclak kesangna. Nya keur bawaeun balik, nedunan jangjina ka kuring dibarengan ku ondangan nu baris mawa kabagjaan.

“Naha teu sieun manehna di ditu keur gogonjakan jeung awéwé lian. Nepi ka poho ka panutan nu geus dibéré harepan, nya harepan-harepan anu mangkak dina sabudeureun pakarangan haté.”

Jungjunan kuring bakal mulang bareng jeung kertas tanda bukti harepan bakal jadi kanyataan. Tandaning kasatiaan bakal dibales ku kaheman nu hamo laas dina unggal renghap napas, nu moal ilang dina itungan jaman.

“Heug atuh, ari kitu mah sok wé tungguan jungjunan anjeun, rék nepi ka iraha bakal ayana. Da geuning mani keukeuh peuteukeuh.”

Nya da kuring mah moal oyag, jiga dahan kalapa nu katebak angin. Moal kuring mah, moal kagoda ku angin nu ngusapan, ngajak reureuh sakedapan. Jig tanya ka bulan naha geus sabaraha lila kuring nungguan engkang. Lila. Geus teu aneh. Geus biasa.

Ti harita, saprak paguntreng jeung manahna. Mangbulan-bulan ganti ku taun taya béja pisan. Teuing geus sabaraha lila nyorang harepan nu teuing iraha jadi kanyataan. Unggal poé ukur sugan jeung sugan nu marengan, sugan poé ieu mah aya béja, tapi nepi ka ganti deui panonpoé ku bulan, bulan ganti ku panonpoé. Lah sugan énjing deui.

Nepi ka dina hiji poé, aya nu nyaangan kana lalangsé haté. Aya nu mawa iber nu bakal ngajawab sakabéh caritaan.

Hawar-hawar aya sora nu ngucap salam.

Tah sugan jungjunan kuring mulang.

“Cik, sing taliti naha éta sora anjeunna. Tempas manah nu milu nyambung kana pipikiran.”

Eh.. ké heula, lain, éta mah lain jungjunan kuring. Lain kitu sorana. Lain!

“Sok atuh tepungan heula, cik tingal kaditu geura! Karunya itu nu salam ngajajanteng ti tatadi.”

Geuning jorojoy aya kasieun, kahariwang ngaléngkah téh asa rék murag ka jungkrang, ka jungkrang nu nya jéro nya lewang.

“Cih itu geura, kalah ngalamun, énggal sampeurkeun!”

Lah moal. Kuring moal muka panto ka saha waé anu lain jirim jungjunan.

“Boa-boa mawa iber hadé. Boa-boa utusan Panutan.”

Barang muka panto, jalma nu ngucap salam téh geus teu kaciri jirimna,  nu aya ukur ondangan nu ditunda hareupeun panto.

Tuh ceuk kuring ge naon, kang Iwan bakal nedunan jangjina. Yeuh tingal buktina mani écés sinerat I & F. Ék kumaha deui kacangcaya marojéngja dina dada. Moal ayeuna mah. Bari angger neuteup ondangan anu dicecekel dina leungeunna masih dibungkus ku plastik.  Tapi naha lain kang Iwan nu nganteurkeunnya.

“Sok atuh buka tingali lebetna.”

Barang dibuka. Iwan Setiawan & Firda Lestari.

Kuring ngajenghok, teu lemek-lemek nyarita. Naha Firda Lestari? Pan ngaran kuring mah Fani Ramadani. Salah sugan ieu téh?

“Apan ti baheula gé, kuring mah geus méré iber dina kacangcaya. Manéhna ukur sindang saliwatan, gogonjakan jeung awéwé lian. Naha atuh teu percaya waé ka kuring, ka haté, apan haté mah moal salah.”

Horeng, jungjunan geus mulang kana haté nu hegar ku kembang-kembang harepan. Ngan hanjakal harepan nu geus diseuseup tina kembang-kembang nu mangkak geuning dibikeun ka awéwé lian. Duh jungjunan geus mulang ngajirim dina simpé. Kalangkangna kumalayang, geus pamohalan kadongkang. Enya Akang ngapung ngawang-ngawang tapi jeung awéwé lian lain jeung kuring.

Harepan-harepan maluguran

Sirna.